Categorie archief: Uncategorized

Identiteitscrisis

Iedereen kent het gevoel wel, je bent op zoek naar jezelf, wie ben je, wat wil je enzovoort. Ik ben niet anders, ik worstel al een tijdje met mezelf en vorig jaar bereikte ik mijn dieptepunt.

Mijn studie liep niet zoals het hoorde, ik zat vaak alleen thuis weg te kwijnen. Maar ik herpakte me en ondertussen ben ik redelijk succesvol bezig aan mijn allerlaatste jaar op de hogeschool.

“Wat ga je hierna doen?” Ik krijg die vraag constant en telkens breekt het koud zweet me uit. Ik krijg er paniekaanvallen van. Meestal mompel ik: “gewoon, werken..” “En waar dan?” Weer zo’n vraag. Dat weet ik niet. Ik heb echt geen idee wat ik wil doen. En dat is frustrerend. Na vijf jaar studeren heb ik nog steeds geen idee waar ik goed in ben, wat ik zou kunnen doen.

Nu ik bijna ga afstuderen verlies ik een stuk van mijn identiteit. Ik ga sinds mijn drie jaar naar de crèche, ik ben altijd student geweest en daar komt binnenkort verandering in en dat is eng. Ik weet niet of ik er klaar voor ben.

De druk is groot voor wie gaat afstuderen, of zo ervaar ik het toch. Je moet eigenlijk al een job hebben voor je goed en wel van de schoolbanken bent. Begin maar te solliciteren als je jezelf niet eens echt kent. Laat staan je sterke en zwakke punten. Daarbovenop ben ik énorm onzeker. Ik gun het mezelf niet om fouten te maken, wat onnozel is natuurlijk, want anders kan je niets leren.

Ik ben bang dat ik nooit mijn passie zal vinden, dat ik zal settelen voor een ‘gewone’ baan die niets met mijn studies of interesses te maken heeft. Ik ben doodsbang dat ik mezelf zal teleurstellen en binnen 40 jaar terugkijk en denk: ‘damn dat is nu jammer’. Iedereen rond mij is zo succesvol en ik ben bang dat ik dat nooit zal kunnen zeggen. En je kan op verschillende manieren succesvol zijn, dat weet ik. Maar die angst is er wel.

Ik heb nog een paar weken de tijd en dan krijg ik (als alles goed gaat) mijn diploma. Ik hoop tegen dan te weten wat ik wil. En anders zal ik proberen liever te zijn voor mezelf en die druk al wegnemen.

Advertenties

Omdat ik van je hou

Lieve Matthias

Soms schieten woorden tekort, maar voor jou heb ik er genoeg. Misschien niet altijd de juiste of de meest perfecte, maar wel de mijne.

Mijn lieve schat, ik hou van jou. Zoveel dat het me bang zou moeten maken maar met jou aan mijn zijde ben ik nooit bang. Je hebt me geleerd om de mooie dingen in het leven te zien en te voelen en daar ben ik je alleen maar dankbaar voor. Ik weet dat ik soms écht onuitstaanbaar ben en onzeker maar dat deert jou niet. Jij laat me mezelf zijn en dat is weeral iets om dankbaar voor te zijn.

Ik hou van jou. Ik hou van de manier waarop je spreekt. Van je stomme woordmoppen waar ik niet mee wil lachen, maar het toch doe omdat ik vind dat je hilarisch bent. Van de manier waarop je naar mij kijkt alsof ik het mooiste meisje ben, ook al ben ik nog maar net wakker en zie ik er niet uit. Ik hou van de manier waarop je altijd de mooie dingen in alles kan zien en altijd positief blijft. En ik hou ervan hoe jij anderen steeds weet te inspireren.

Ik kan me geen leven meer zonder je inbeelden Matthias want zonder jou zou het allemaal zo saai zijn. En ik weet dat er mensen zijn die zullen zeggen: “wacht maar binnen een paar jaar zal het wel anders zijn.” Wij hebben niets te bewijzen aan hen. Want wij weten wel beter. Wil dat zeggen dat ik naïef ben? Of dom? Helemaal niet. Dat wil zeggen dat ik ervoor kies om dat negativisme niet te voeden. Dat ik weet wat ik aan jou heb en jij aan mij. Wij werken gewoon.

Ik zou je de wereld willen geven. Want je verdient het zo hard. En ik zal mijn best doen elke dag om dat te doen. Ook op een dag als deze op Valentijn, de dag dat alle clichés worden bovengehaald net zoals deze brief. Meer kan ik je momenteel jammer genoeg niet geven, hopelijk zijn mijn woorden genoeg.

Bedankt lieve Matthias, voor alles.

Mijn Geluk

Gelukkig zijn, het is niet iets dat ik zo maar kan. Ik moet elke dag opnieuw kiezen hiervoor. Elke dag dat stemmetje in mijn hoofd sussen dat zegt: ‘het gaat nu al lang genoeg goed, denk je niet? Er zal wel iets gebeuren.’ Tot voor kort leefde ik elke dag zo. Elke dag stond ik op met het idee: geluk is niet iets dat blijft duren. Het is iets van voorbijgaande aard. Je kan niet elke dag heel de dag gelukkig zijn.

Door zo te denken dek je jezelf in voor slechte situaties. Dan kan je zeggen: ‘zie je wel, ik wist het.’ Het stemmetje komt nog vaak en ik moet ertegen vechten, maar ik vecht niet meer alleen. Sinds een jaar heb ik een vriend. Niet zo maar iemand, de man van mijn leven, melig he? En hij toont mij elke dag wat geluk is, wat het kan zijn. Hij sust mijn stemmetje. Drijft de donkere wolken in mijn hoofd weg en schijnt zijn zonlicht op mij. Hij is mijn geluk.

Ik denk vaak dat ik hem niet verdien, ik ben zo’n onredelijk mens soms. Neem hem dingen kwalijk waar hij helemaal niet aan kan doen, heb enorme moodswings waar niemand mee kan omgaan and I can’t blame them. Maar hij laat mij razen, huilen, tieren en dan wanneer ik voor de zoveelste keer mijn breaking point heb bereikt neemt hij mij in zijn armen en herinnert hij mij eraan hoe mooi het leven kan zijn voor ons. Het is niet altijd perfect, maar dat hoeft ook niet. Ik hoef niet perfect te zijn voor hem en dat is denk ik de grootste opluchting. Ik mag mezelf zijn, met al mijn flaws en fouten en twijfels en angsten.

Daarvoor ben ik hem dankbaar. En ik wil dat hij weet, dat ik kies voor hem. Ik kies voor mijn geluk.

Ik wou dat ik uitzonderlijk was

Soms heb ik de behoefte om alles van mij af te schrijven.

Ik wou dus dat ik uitzonderlijk was, dat ik speciaal was, maar dat ben ik niet. En op zich is daar niets mis mee, het is gewoon erg confronterend.

“Gij zijt een specialleke” zei mijn papa toen ik werd geboren. Waarschijnlijk omdat ik eigenlijk dood had moeten zijn, maar mijn papa redde mij. Ik ben twee maanden te vroeg geboren omdat mijn mama haar placenta scheurde toen ze van de trap viel, bij de bevalling lieten we bijna allebei het leven. Ik had ook hartritmestoornissen, zoals ik al is schreef. Waarvoor ik dus medicijnen kreeg, die zorgde ervoor dat mijn hart terug het juiste ritme aannam. Op een nacht werd mijn papa wakker en hij moest naar mij komen, hij voelde het al wist hij niet waarom. Toen hij daar aankwam, gaf de verpleegster net mijn medicijnen, alleen zat de spuit te vol, ze had mijn papieren verkeerd gelezen. Mijn papa zag het en werd woest. Hij smeet de verpleegster achteruit en weg van mij. Ik had maar een fractie nodig van dat medicijn, want als je te veel krijgt stopt je hart. Als mijn papa toen niet was binnengevallen, was ik er nu niet meer.

Dus was ik speciaal. Maar zo voel ik mij niet. Ik heb geen uitzonderlijke talenten. Ik kan niet zingen of dansen, ik ken niet veel van computers of wetenschappen en ik ben een ramp in wiskunde.

Ik hou van schrijven, maar ik maak te veel fouten, dus mijn boek zal er wel nooit komen. Ik dacht dat ik radio wou maken, maar ik kan niet eens een stageplaats krijgen. Ik heb alle middelen meegekregen om naar de hogeschool te gaan, behalve het verstand. Ik ben écht geen goeie student, ik ga heel graag naar de les, leer graag bij maar ik studeer niet graag.

Nu moet ik mij erbij neerleggen dat grootste zaken niet in het verschiet liggen voor mij. Waar ook niets mis mee is eigenlijk. Maar oh ik had zo graag speciaal geweest. Al blijft mijn papa wel zeggen dat ik speciaal ben, wat stiekem heel leuk is.

Happy birthday to me

Jarig zijn, het heeft iets magisch. Die ene dag dat iedereen aan je denkt en je alle geluk wenst. De ene dag op het jaar dat het allemaal rond jou draait. Geweldig toch? Maar deze dag heeft ook een heel andere betekenis voor mij.

18 jaar geleden op deze dag verliet mijn mama mij. En elk jaar moet ik daarom huilen. Verdriet en geluk gaan hand in hand vandaag voor mij. En hoewel ik zo blij ben met alle lieve berichtjes, tweets en telefoontjes, hangt die gebeurtenis als een donkere wolk boven mijn hoofd. Gelukkig zijn is niet altijd even simpel. Niet voor mij.

Mijn papa beschrijft de dag dat ik geboren ben altijd als: ‘de donkerste dag dat hij ooit heeft meegemaakt.’ Begrijp hem niet verkeerd, er was gewoon een vreselijk onweer die dag blijkbaar. Want mijn papa is echt wel heel gelukkig dat ik er ben. Daar twijfel ik niet aan. Mijn geboorte verliep niet geheel vlekkeloos eigenlijk. Mijn mama was van de trap gevallen en haar placenta was gescheurd, ze moest meteen naar het ziekenhuis en ik moest geboren worden. Bijna waren we allebei dood. Ze hebben zelfs aan mijn vader gevraagd als ze ons niet allebei konden redden, wie ze dan moesten proberen in leven te houden. Ik kan mij dat niet voorstellen, het had een mooie dag moeten zijn en dan vragen ze zo iets.

Ik ben dus twee maanden te vroeg geboren, 1.600 kg veel te klein en veel te licht. Met hartritmestoornissen, een zorgenkindje. Ook dat nog. Voor zover ik weet heb ik er wel geen last meer van. Vroeger dacht ik dat het misschien daarom was dat ze weg was gegaan. Nu weet ik uiteraard wel beter.

Vanmorgen kreeg ik van haar een berichtje om mij een gelukkige verjaardag te wensen en om te zeggen dat ze aan mij dacht. En ik weet niet wat ik daarmee moet doen. Ik vind de moed niet om te antwoorden. Ik heb alleen nog maar tranen. Ik wil haar geloven maar ik kan het niet. Het is nog maar de 2e keer in jaren dat ze op de juiste datum een berichtje stuurt, ze vergat het altijd. En dat doet pijn, je eigen mama, de vrouw die mij op deze wereld heeft gezet en er bijna het leven bij liet heeft jaren niet geweten op welke dag ik jarig was.

Ze heeft er zo veel gemist, en moet ik dan nu een bericht terug sturen naar haar? Ik weet het niet. Ik heb het haar allemaal al gezegd. ‘Ik mis je, ik heb je nodig, ik denk elke dag aan je, ik hoop dat het goed gaat, ik wil niet meer verdrietig zijn, lieve mama ik hou van je, hou alsjeblieft ook van mij.’ Het is allemaal gezegd geweest. En ik kan het niet. Niet vandaag. En misschien wel nooit. En misschien ga ik hier spijt van hebben later, maar dat weet ik nu niet.

Ik wil vandaag die donkere wolk wegblazen boven mijn hoofd en écht proberen genieten, van al jullie lieve berichtjes en foto’s. Ik wil vandaag écht aan mijzelf denken. Ik wil niet verdrietig zijn. En ik wil alleen maar wenen van geluk. Dus dat ga ik proberen.

Nutteloos

Elke ochtend sta ik op, drink ik mijn koffie en.. Dat is het zo’n beetje. Sinds september heb ik een luttele drie uur les per week. En het vreet aan mij. Aan mijn eigenwaarde, aan de persoon die ik ben. Ik wil zo veel meer. Ik heb altijd meer gewild en door omstandigheden en persoonlijke struggles heb ik mezelf in de weg gestaan.

Ik ben mijn doel uit het oog verloren en nu begin ik ook stilaan de moed te verliezen, ik twijfel elke dag of ik nog wel verder zou gaan met mijn studie. Maar dan heeft mijn vader zijn zuurverdiende geld versmeten, wat overigens nu ook al een beetje is. Ik studeer al vier jaar i.p.v van drie en het einde is nog niet helemaal in zicht. Ik twijfel of ik wel genoeg kwaliteiten heb om het te maken als journaliste. Is radio echt hetgeen ik wil doen? Ja dat denk ik wel, kan ik het doen? Dat weet ik dan weer niet.

Ik wil kunnen opstaan en naar mijn werk gaan, trots kunnen zijn op mezelf en mijn vader trots maken. Iets afleveren en zeggen: dat heb ik gemaakt en daar fier op zijn.

Begrijp me niet verkeerd, studeren is een voorrecht voor mij. Ik ben blij met de kansen die ik heb gekregen, maar ik ben zo vreselijk kwaad dat ik door de situaties en gebeurtenissen die ik heb meegemaakt de laatste jaren mijn studie heb verwaarloosd. Door een pijnlijke relatiebreuk kon ik mijn herexamens niet afleggen, waardoor alles vertraagd werd, door de dood van mijn grootvader waren mijn januari examens een ramp. Ik heb mij zo laten raken door die situaties dat ik het niet meer kon opbrengen om mijn boeken open te doen en de leerstof erin te rammen.

En ik ben daarom zo kwaad op mezelf. Ik heb het mezelf zo moeilijk gemaakt en nu zie ik het einde niet meer. Ik zie het nut bijna niet meer. En ik weet niet wat ik moet doen om alles beter te maken. Mijn familie gelooft denk ik wel in mij, mijn vriend ook. Maar geloof ik het zelf nog wel?

Ik ga mij nu achter mijn boeken dwingen. En hopen dat de moed snel terugkomt. En wie weet voel ik me binnenkort dan niet meer zo nutteloos.

Ik mis je zo

Er zijn zo van die dagen, dat het allemaal even niet meer gaat. Vandaag is zo een dag voor mij. Ik krijg de sleutel van ons nieuw appartement vandaag, een heugelijke gebeurtenis. Ik heb hier zo lang naar uitgekeken en toch hangt er een donkere wolk boven deze dag, letterlijk en figuurlijk.

Het is op dagen als deze dat ik mijn mama zo enorm mis. Dat ik wou dat ze mij met raad en daad kon bijstaan. Dat ze mij moed in kon spreken en haar vrouwelijke wijsheden kon meegeven. Gisteren nog vroeg iemand ‘Kan jij niet bakken? Heeft je mama je dat niet geleerd dan?’ En op zo`n momenten zou ik graag in een hoekje kruipen en een beetje huilen. Nee mijn mama heeft mij niet leren bakken of koken of naaien of een tampon leren gebruiken, of hoe ik op hakken moet lopen, of me als een vrouw te gedragen.

Zoals ik al eens schreef hoef ik met haar geen contact, er kan niet veel goeds uitkomen. Ik heb al veel te veel jaren geprobeerd van haar te houden ten koste van mijn eigen gezondheid en welzijn. Dat kan ik niet meer doen, ik moet voor mezelf kiezen. Maar dat maakt het gemis niet minder. Ik zou zo graag weer 5 jaar zijn en mij nestelen in haar armen, haar haren kammen, want dat deed ik altijd, haar knuffelen en haar handen op mijn gezicht voelen.

Mensen die zeggen dat gemis slijt met de jaren hebben geen gelijk in mijn ogen, je leert ermee leven. En ik kan echt oprecht zeggen dat ik gelukkig ben, dat geluk heb ik. Ik heb een geweldige vader, een fantastische zus en mijn kleine broer is de allerschattigste. Daarbovenop heb ik nog eens de beste vriend ter wereld. De man van mijn leven, degene waar ik hopelijk oud en grijs mee kan worden. En wie weet ooit wel eens zelf een kleintje mee op de wereld kan zetten.

Mama ik mis je en ik hoop dat het goed gaat met je. Misschien tot ooit.